شمارهٔ ۸۷۷
از پی اسرار خود، کم با کسی پرخاش کنراز پنهانی که داری همچو گل خود فاش کن
در گره تا چند داری همچو گوهر آب راپنجهٔ مژگانی از دریادلی دُرپاش کن
زشت اگر گفتم ترا، از من چرا رنجیدهایصورت خود را ببین و جنگ با نقاش کن
زاهد آمد، ساقی از آن می که ما دانیم و توجرعهای در ساغرش ریز و چو ما رسواش کن
هیچ کس چون دشمن از حال کسی آگاه نیستجستجوی آفتاب ای ذره از خفاش کن
در دیار هند ازو دیدی چهها دیدی سلیمنفس خود را سوی کابل بر، به سگ سوداش کن