شمارهٔ ۸۷۴
در غمت ناله ز مرغ چمن آید بیرونگر لب غنچه گشایی، سخن آید بیرون
طرفه حالی ست که دیگر نکند رو به قفاهرکه چون آب روان زین چمن آید بیرون
کس ندانست که عنقا به کجا کرد سفرمرد باید که چنین از وطن آید بیرون
از وجودم اثری بس که ضعیفی نگذاشتچون حبابم نفس از پیرهن آید بیرون
دوستان هوش ندارد ز می وصل سلیممگذارید که از انجمن آید بیرون