شمارهٔ ۸۵۱
مطرب از دستت گر آید، ناخنی بر چنگ زنمن بر آتش می زنم خود را، تو بر آهنگ زن
نسبتی با مشرب پروانه گر داری بس استگر نباشد آتشی، بر آب آتش رنگ زن
بلبلان با هم نمی دانند غیر از دوستیگل تمام عمر گو ناخن برای جنگ زن
شکوه ی احباب را پوشیده نتوان داشتنگر به دستت شیشه گردد راستی، بر سنگ زن
زین گلستان برگ سبزی خود به کف ناید سلیمهمچو اوراق چمن، آیینه را بر سنگ زن