شمارهٔ ۷۹۴
ما چو مرغان قفس، زمزمه در دل داریمدر پر و بال زدن عادت بسمل داریم
چون جرس، بیضهٔ فولاد به فریاد آیدگر ز لب سر زند آن ناله که در دل داریم
عذر ما گرم روان سستی توفیق بس استدر بیابان طلب، همره کامل داریم
دانه ی خرمن ما بیضه ی مور است تمامدل ما خوش که درین مزرعه حاصل داریم
ما درین بحر نه موج و نه حبابیم سلیمچشم بر ورطه همیشه، نه به ساحل داریم