شمارهٔ ۷۰۹
ز مژگان آب چشمم می زند جوشکه دریا را نشاید کرد خس پوش
درین دریا بود از سیلی موجچو نیلوفر صدف نیلی بناگوش
وطن در گوشه ای گیرم نگین وارچو خاتم چند باشم خانه بر دوش؟
سر ما تاج شاهی را به معنیبود همچون چراغ زیر سرپوش
به بزمی لب سلیم از حرف بسته ستکه نتوان شمع او را کرد خاموش