شمارهٔ ۷۰۸
شراب همچو گل و لاله خور ز ساغر خویشپیاله همچو کدو کن ز کاسه ی سر خویش
تعلق وطنم باعث صد آزار استاسیر ورطه چو کشتی شدم ز لنگر خویش
غبار غم ز دلم کم نمی شود هرگزچه خاک بود که کردم ز عشق بر سر خویش
شکایت از که کنم من، که روزگار افکندمرا چو ماهی خنجر به دام جوهر خویش
ز صد سپاه نگردد سلیم روگردانچو عکس آینه هرکس شود برابر خویش