شمارهٔ ۶۱۰
آهم چو جوش زد، دل ناشاد بشکندچون شیشه ی حباب که از باد بشکند
نزدیک شد که ناخن شوقم به بیستونبازار تیز تیشه ی فرهاد بشکند
هرجا کرشمه شیوه ی تعلیم سر کندشاگرد تخته بر سر استاد بشکند
این بیضه ی دو زرده که خوانندش آسمانگر دل بود، ز بیضه ی فولاد بشکند
هرگاه پا شکسته شدم در قفس سلیمبالم دگر برای چه صیاد بشکند