شمارهٔ ۴۴۸
خوش آنکه خسته دلان می ز جام ژرف کشندچو نقطه از دهن تنگ یار، حرف کشند
نمیکشند خجالت ز دوستان هرگزچو تنگحوصلگان می به قدر ظرف کشند
به طاق دار کمانی که مانده از منصورکشند خسته دلان تو و شگرف کشند
خیال حسن سیاهان هند در ایرانچو سرمهایست که در چشم، روز برف کشند
چو گل ز شبنم می آن کسان که مست شوندشراب عشق ترا با کدام ظرف کشند؟
مجوی صرفه ز آزادگان عشق، سلیمکه بار ننگ درم از برای صرف کشند