شمارهٔ ۴۲۰
تا مرا تعلیم عشق او نواپرداز کردهر سر مو کز تنم سر زد، صدای ساز کرد
مدعای عندلیب ما نمی دانیم چیستدر گلستانی که مرغ بیضه هم پرواز کرد
گرم عاشق پروری کرد از وفا او را دلمقمری ما سرو را آخر کبوترباز کرد
باغبان! فکر نسیمی کن برای این چمنغنچه را بلبل به ناخن چند خواهد باز کرد؟
بی تکلف من نمی رفتم به بزم او سلیمسرمه ی چشم پر افسونش مرا آواز کرد