شمارهٔ ۳۳۰
قصه ی منصور را سر کرده استباز صوفی از کجا بر کرده است
خار در دعوی زبان را تیز کردگوش خود را گل ازان کر کرده است
شد دگر ارزان متاع بیخودیکاروان بوی گل سر کرده است
شوخ چشمی های خوبان هم بلاستخنده ی گل ابر را تر کرده است
پیش زاهد توبه کردم از شرابساده لوحی بین که باور کرده است
صحبت پاکان نباشد بی اثررشته را هموار، گوهر کرده است
شکوه ی من نیست از رهزن سلیمآنچه با من کرده، رهبر کرده است