شمارهٔ ۲۰۵
دلم ز نسبت روی تو مهربان گل استچو عندلیب همه عمر مدح خوان گل است
شکسته رنگ شود گل چو بیندش به چمنبهار عارض او باعث خزان گل است
ز دیدن تو درآید به ناله مرغ چمنچراغ حسن تو گویا ز دودمان گل است
ز فیض گریه ی مجنون، همیشه لیلی راچو داغ لاله، سیه خانه در میان گل است
به باغ می رود آن شاخ گل سلیم، دگربهار در چمن امروز میهمان گل است