شمارهٔ ۱۹
ای خامه حرف زن که پس از ما کلام ماشاید به اهل راز رساند سلام ما
آن صید پیشه ایم که تا بگذرد همایچون مسطر از غرور دهد کوچه، دام ما
از زنده رود آب بقا، خضر همچو موجپهلو تهی کند ز تمنای خام ما
ای باغبان به جان تو ما آزموده ایماز نکهت گل است علاج زکام ما
ای فقر، از لباس تو گر شکوه ای کنیمهمچون حریر، شال تو باشد حرام ما!
در نامه های او که پر از نام هر کسی استخالی ست همچو نقش نگین جای نام ما
تا چند چون سلیم نشینیم در کمین؟مرغان رمیده اند چو عنقا ز دام ما