شمارهٔ ۱۸۳
مگذر ز دوستی که محبت مبارک استترک وفا مکن که حقیقت مبارک است
چندین مباش در پی آزار اهل دلبشنو ز من سخن که نصیحت مبارک است
ای دل، تب فراق چو گرمت گرفته استدرد دلی بگوی، وصیت مبارک است
مگذر چو گل ز چاک گریبان درین چمنبر عاشقان لباس مصیبت مبارک است
بر لب ز خامشی ست درین انجمن مرامهری که همچو مهر نبوت مبارک است
دریا به جای قطره گهر گیرد از سحابدر این چه شک سلیم که همت مبارک است