شمارهٔ ۶۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اهیداشت۸ بیت

خوش آنکه چشم تو گاهی بمن نگاهی داشتنداشت گاهی اگر التفات گاهی داشت

گذشت آنکه دل آن نگار سنگین دلحذر ز ناله و اندیشه ی ز آهی داشت

عجب نبود که او بگذرد ز جرم دلمبجز گناه محبت اگر گناهی داشت

شدم هلاک غم او و بد گمانی بینکه در محبت من باز اشتباهی داشت

مراست دل به تو مفتون و هر دلی بدلینداشت راه بمن خصمی تو راهی داشت

ز بار عشق تو دوشم بدوش کوهی بودکه در برابر آن کوه وزن کاهی داشت

شدم بجرم وفا من شفیع دل اماگناهکارتر از خویش عذرخواهی داشت

ز خصمی فلک اندیشه ی نداشت (سحاب)بر آستانه ی میخانه تا پناهی داشت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و آرزوی نگاهی از سوی معشوق سخن می‌گوید. او به یاد می‌آورد که چگونه نگاه معشوق می‌تواند به زندگی‌اش رنگ و بویی تازه بدهد، حتی اگر همیشه آن نگاه را نداشته باشد. دل شکسته و غمگین شاعر در برابر بی‌توجهی معشوق، عذابی را تجربه می‌کند و از گناه محبت خود سخن می‌گوید که او را به هلاکت می‌کشاند. شاعر بر این باور است که وفای او به عشق، او را به گناهکارتر از خود تبدیل کرده و در نهایت از آسمان و سرنوشت می‌خواهد که به او پناه دهد، به ویژه در میخانه‌ای که نماد آرامش و فراموشی است.