شمارهٔ ۲۱۴

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: انحظ۷ بیت

بلبل به چمن چنان کند حظما راست بکویت آنچنان حظ

از لذت دامش آگهی نیستمرغی که کند در آشیان حظ

دارد می ناب ارغوانییا آن رخ همچو ارغوان حظ

ما جور کشیم و تو جفا کیشما راست ازین تو را از آن حظ

از وصل تو دوستان نکردندیک بار به رغم دشمنان حظ

دردا که در این زمانه داردنه نام نشاط و نه نشان حظ

شد بیتو (سحاب) پیر و از تویک بار نکرد ای جوان حظ

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی از لذت‌های عشق و درد ناشی از جدایی سخن می‌گوید. شاعر به بلبل و مرغی اشاره می‌کند که در چمن و آشیان خود لذتی را تجربه می‌کنند، اما او و دوستانش از این لذت‌ها بی‌بهره‌اند. او به عشق ارغوانی اشاره می‌کند که نشان از زیبایی و خوشی دارد. ولی در عین حال، از جفا و رنجی که تحمل می‌کنند، سخن می‌گوید و به فقدان شادی و خوشحالی در زمانه‌اش اشاره می‌کند. در نهایت، او از جوانی و بی‌حوصلگی یاد می‌کند که در آن زمان هم نتوانسته لذتی را تجربه کند.