شمارهٔ ۱۹۳
سوی قد سرو و رخ گل چون نگرد کسچون آن قد زیبا رخ گلگون نگرد کس
صیاد به گلشن ننهادی قفسم راگرداشت شکافی که به بیرون نگرد کس
با خلق جفائی تو ستم پیشه نکردیکز شرم تواند که به گردون نگرد کس
از یک نگهت بیش ندیدم که نه آنروستروی تو که از یک نگه افزون نگرد کس
از مردن بیگانه بود سهل گر او راروزی دو سه با خاطر محزون نگرد کس
نبود پری آن ماه پریوش که پری راگاهی نگرد گرچه به افسون نگرد کس
بیند همه کس آنچه من از روی تو دیدمگر روی تو زین دیده ی پر خون نگرد کس
آری به نظر جلوه ی حسن رخ لیلیوقتی است که با دیده ی مجنون نگرد کس
دانی که کجا جنت و طوبای (سحاب) است؟آنجا که تو را با قد موزون نگرد کس