شمارهٔ ۱۴۷

قافیه: رگیرند۶ بیت

ز روی پردگی ما چو پرده بر گیرندبه روی پرده نکویان پرده در گیرند

چنانم از ستمت کز پی تسلی خویشبلا کشان تو از حال من خبر گیرند

به آب عفو بشو جرم عالمی ورنهشراره ی که تر و خشک جمله در گیرند

گر این بود ره عشق تو سالکان طریقسراغ منزل از این راه پر خطر گیرند

گرفتم اینکه توان بست دل به غیر توییکدام دل که توانند از تو بر گیرند

هنوز تازه بود داستان عشق (سحاب)هزار بار گر این قصه مختصر گیرند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج عشق و ظلمی که از سوی معشوقش بر او رفته صحبت می‌کند. او می‌گوید که اگر بر پرده‌های زیبایی بپوشند، همچنان زیبایی‌های دل را از بین نخواهد برد. شاعر از احساسات عمیق خود می‌گوید و اینکه هیچ کس نمی‌تواند از عشق او به معشوقش فاصله بگیرد. او همچنین به مخاطب یادآوری می‌کند که اگر بر معاصی و گناهانش غفرانی نخواهند، عذاب و بلای آن، همه را فرا خواهد گرفت. در نهایت، او عشق را تجربه‌ای پرخطر می‌داند که هر کس نمی‌تواند به آسانی آن را از سر بگذراند.