شمارهٔ ۱۱۸

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: نگوید۷ بیت

که با آن شاه خوبان شمه‌ای از حال من گویدبه ماه مصر حال ساکن بیت‌الحزن گوید

ز بس گوید حدیث غیر اگر حرفی به من گویدنمی‌خواهم که آن شیرین‌زبان با من سخن گوید

به من هرگه رسد ز آن پیش کآرم شکوه‌ای بر لبسخن‌هایی که باید من بگویم او به من گوید

نگویم تا به آن نامهربان راز دل خود راهمان ناگفته در هر محفل و هر انجمن گوید

به سوی دام مرغان چمن بی‌خود روند از بسز من وصف گرفتاری به مرغان چمن گوید

رود نام بت و افسانهٔ بتخانه از یادشز وصف آن بت ار کس شمه‌ای با برهمن گوید

(سحاب) آن لعل لب و آن در دندان را ستم باشدکه لعل بدخشان خواند و در عدن گوید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناتوانی خود در بیان احساسات و راز دلش صحبت می‌کند. او نمی‌خواهد که معشوقش، که شیرین‌زبان است، درباره او سخن بگوید یا حال او را برای دیگران تعریف کند. او احساس می‌کند که نمی‌تواند به راحتی با آن معشوق حرف بزند و هر چه که لازم است، او خودش می‌گوید. شاعر در حسرت این است که راز دلش را نمی‌تواند فاش کند و به همین خاطر در محافل و مجالس خاموش می‌ماند. در ادامه، او به وصف حال و گرفتاری‌اش به مرغان چمن و افسانه‌های زیبایی که دیگران از او روایت می‌کنند می‌پردازد، و در نهایت به زیبایی‌های عشق و تلخی‌های آن اشاره می‌کند.