شمارهٔ ۷۶

۵ بیت

لب تو ریخت چنان آبروی آب حیاتکه رخت خویش ز خجلت کشید در ظلمات

من و گذشتن از چون تو دلبری حاشاتو و نشستن با عاشقی چو من هیهات

نه من وفات ندیدم که همچو من بسیاربیافتند وفات و نیافتند وفات

بسیر دادن جان آئیم بسر ورنهگر از وفات بود آئی از چه وقت وفات

زنند عشق پس از مرگ هم خلاصی نیستگمان مبر دهدت مرگ از این کمند نجات

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت لب معشوق اشاره می‌کند که به قدری تاثیرگذار است که حتی آب حیات نیز در برابر آن بی‌رنگ می‌شود. او از احساس خجلت و ناتوانی خود صحبت می‌کند و می‌گوید که نه تنها خود او قادر به فراموش کردن زیبایی و عشق معشوق نیست، بلکه این عشق حتی پس از مرگ نیز ادامه دارد و هیچ‌کس نمی‌تواند از آن رهایی یابد. به طور کلی، شعر بر پیوند عمیق عشق و زیبایی تمرکز دارد و نشان می‌دهد که عشق واقعی بخش جدایی‌ناپذیر از زندگی و حتی مرگ است.