شمارهٔ ۵۹

۷ بیت

شرح حال من و زلف تو که در گلشن گفتکه چو حال من و چون زلف تو سنبل آشفت

دوش کردی چو به آهم تو تبسم گفتممژده ایدل که بباد سحری غنچه شگفت

باختم جان بتو ای ابروی جانان و هنوزمی ندانم که تو را طاق بخوانم یا جفت

بهر من گفت کسی قصهٔ فرهاد و مرانرود تا ابد از یاد ز بس شیرین گفت

چیست خاک در میخانه که هر اهل نظربروی از اشک روان آب زد و از مژه رفت

سخن پیر خرابات به جان می ارزدلیک حرف من و زاهد همه میباشد مفت

چشم بیمار بتان دید صغیر و از غمگشت بیمار بدانحال که در بستر خفت