شمارهٔ ۳۸۴

۹ بیت

بگرفته خواب چشمم غم چشم نیم خوابیبربوده صبر و تابم رخ به ز آفتابی

چو بره نشینم او را بره دگر خرامدچو کنم سئوالی از وی ندهد مرا جوابی

در او به لابه کوبم که شدن بکوی آن مهبجز از در تضرع نتوان بهیچ بابی

بجز از خط نکویان نشوی ز عشق آگهکه رموز عشق را کس ننوشته در کتابی

ز جمال یار دانی چه بود قمر فروغیز محیط عشق دانی چه بود فلک حبابی

نرسد بوجد و حالی کسی از حضور زاهدکه نخورده است هرگز کسی از سراب آبی

من و مهر آنکه نبود چو عداوتش گناهیمن و عشق آنکه نبود چو محبتش ثوابی

علی آن سرور جانها علی آن سکون دلهاکه به لطف او ندارم ز قیامت اضطرابی

چو زند صغیر ازو دم بودش یقین که هرگزبهزار گونه عصیان نکند حقش عذابی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و غم است. شاعر از بی‌خوابی و ناتوانی در دستیابی به معشوق خود می‌گوید و از درد و تاب و توان خود در این راه سخن می‌گوید. او به جستجوی معشوق می‌پردازد و می‌فهمد که برای درک رموز عشق، باید به محبت و زیبایی آشنایی پیدا کرد. همچنین، شاعر گله‌مند از زاهدان است که با وجود دوری از عشق، هیچ احساسی ندارند. او علی را به عنوان سرور جان‌ها و آرامش دل‌ها معرفی می‌کند و به لطف او نزدیکی و عدم نگرانی از قیامت را یادآوری می‌کند. نهایتاً، شعر به تصویر کشیدن عشق حقیقی و خیری می‌پردازد که از ارتباط واقعی با معشوق نشأت می‌گیرد.