شمارهٔ ۳۵۳

۷ بیت

ای زال جهان تا کی جان کندن و نوازدنوان زادهٔ‌ نوزاده در دست اجل دادن

یکیک ز بطون فرزند آوردن و پروردنلک لک پی بازیچه زی جنگ فرستادن

از شوی فلک بگسل پیوند زناشوئیوین خشت زمین بر چین تعطیل کن انیزادن

ای اشرف مخلوقات ای نوع بشر آخرمانند سبع تا کی بر جان هم افتادن

وین جیفهٔ دنیا را با پنجهٔ قهر از همبربودن و با حسرت بگذشتن و بنهادن

چونبرق جهان خندم بر آنکه همیخواهدچونکوه در اینصحرا بر جای خود استادن

بربند صغیر از خود چشم و بخدا بگشازان پیش که نتوانی این بستن و بگشادن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به انتقاد از وضعیت بشر و زندگی انسانی می‌پردازد. او از مرگ و تنهایی ناشی از جدایی ابدی صحبت می‌کند و به نسل‌ها که یکی پس از دیگری به دنیا می‌آیند و زیر فشار زندگی از بین می‌روند، اشاره می‌کند. او به جنگ و خشونت میان انسان‌ها انتقاد کرده و می‌گوید که بشر باید روش‌های بهتری برای زندگی و همزیستی پیدا کند. شاعر در نهایت از انسان‌ها می‌خواهد که به جای درگیری و حسرت بر دنیا، به چشم‌اندازهای خود بیندیشند و از بندهای دنیوی رها شوند. این متن بیانگر غم و اندوه از شرایط زندگی و دعوت به تفکر عمیق‌تر در مورد انرژی و زمان است.