شمارهٔ ۳۴۷

۸ بیت

خبرت هست که بی لعل تو ما خونجگریمبی مه روی تو بیزار ز دور قمریم

بامیدی که ز گیسوی تو بویی شنویمهمه شب منتظر مقدم باد سحریم

به تمنای گل روی تو ای سرو روانلاله سان داغ بدل غنچه صفت خونجگریم

ای پریوش تو رخ از دیدهٔ ما بستی و مانظر از غیر توبستیم که صاحب نظریم

بامیدی که ببینیم رخت در دم مرگروزگاریست که در راه اجل منتظریم

سیم اشک و زر رخساره بدست آوردیمتا نگویند که ما عاشق بی سیم و زریم

بر سر ما چو نکردی گذر ای مایهٔ نازگشت معلوم که از خاک رهت پست‌تریم

تا خبردار شدیم از غم عشقت چو صغیریکسر از کیفیت هر دو جهان بی‌خبریم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر دلتنگی و عشق عمیق خود را به محبوبش بیان می‌کند. او از بی‌نصیبی و دوری از معشوق گلایه دارد و به انتظار دیدار او نشسته است. شاعر از امیدهایی که به بوی گیسو و زیبایی محبوب دارد سخن می‌گوید و می‌نویسد که با تمام وجود، عاشق و منتظر لحظه‌ایست که دوباره او را ببیند. عشق او چنان عمیق است که هر دو جهان را فراموش کرده و تنها به فراق محبوب می‌اندیشد. در نهایت، او به وضعیت خود به عنوان یک عاشق رنج‌کشیده و بی‌خبر از دنیا اشاره می‌کند.