شمارهٔ ۳۳۷

۱۱ بیت

دل کشد گه بحرم گاه سوی دیر مغانمچه کنم در کف دیوانه فتاده است عنانم

چون غم عشق تو ایدوست بپوشم که بمردمچشم خوبنار همی فاش کند راز نهانم

همه جا خلق بانگشت نمایندم و شادمکه بدیوانگی عشق تو مشهور جهانم

نه عجب باشد اگر بی تو من ایجان نه صبورمکه توئی قوه دل نور بصر راحت جانم

بستم از کون و مکان چشم و بروی تو گشودمالله الله تو شدی ماحصل کون و مکانم

از جفای تو شکایت نکنم با من بی دلهر چه خواهی بکن‌ اما ز در خویش نرانم

گل بر خار نشان یا که نشان خار بر گلبکنارم بنشین یا بکنارت بنشانم

با ختم هستی خود بر سر سودای محبتنه دگر در طلب سود و نه در فکر زیانم

هر کسی یافته راهی و در آنره شده پویانمن رهی غیر ره خانهٔ خمار ندانم

گر تو در مجلس شیخان ریا صدرنشینیمن یک از خاک‌نشینان در پیر مغانم

بخدا از در میخانه صغیرا نکشم پایتا بخاک قدم پیر مغان جان بفشانم