شمارهٔ ۳۲۵
نه نظر بقد سرو و نه بروی ماه دارمکه بیاد قد و روی تو ادب نگاه دارم
بودم امید کز مهر تو در کنارم آییکه بخواب دوش دیدم بکنار ماه دارم
برهت شها نشینم مگر از کرم بگوییکه گدای بینوایی بکنار راه دارم
تو باشگ و آه رام وز فسرده خاطری مننه دگر بدیده اشگ و نه بسینه آه دارم
کله کی و سریر جم اگر وفا نداردچه غم ار ز پوست تخت وز نمد کلاه دارم
نه شهم ولی چو شاهان بمصاف کینه خواهانز دعای صبحگاهان حشم و سپاه دارم
ز خرابی میار خوار بچشم زاهدانمبنگر که در خرابات چه عز و جاه دارم
فلکا مرا ز بیداد تو هیچ غم نباشدکه چو پیر میفروشان ز تو دادخواه دارم
گنهم گران تر از کوه بود صغیرام اچو علی بود شفیعم چه غم از گناه دارم