شمارهٔ ۲۸۱

۹ بیت

در خمر طرهٔ طرار کمند اندازشدل چنان رفت که در خواب ندیدم بازش

خواهی ار حال من و یار بدانی اینستاو بخون پیکر من میکشد و من نازش

چرخ را بیضه وش آورده بزیر پر خویشمرغ دل تا بهوای تو بود پروازش

هست تفسیر شکر خندهٔی از لعل لبتمیرود هر سخن از عیسی و از اعجازش

جام جم گیر بکف تا بتو گردد معلومکه چه انجام جهانست و چه بود آغازش

رازها بس به بر پیر مغانست ولیتا بدو سر ندهی پی نبری بر رازش

سخن عشق بود آتش سوزان آرینتوان کرد بهر خام طمع ابرازش

گوشهٔ معرفت آباد خموشی جایی استکانکه شد ساکن آن هست ملک دمسازش

نی صغیر است که گوید سخن اینگونه بلینائی است آنکه تو از نی شنوی آوازش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر حال و هوای عشق و دلدادگی را به تصویر می‌کشد. او از کمند دلربای معشوق سخن می‌گوید که او را گرفتار کرده و دلش را به خواب برده است. شاعر می‌گوید اگر می‌خواهی حال او و یارش را بدانی، باید بدانی که معشوق او را به درد و عذاب می‌کشاند و او این را با ناز و زیبایی‌اش تحمل می‌کند. شاعر به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد و تأکید می‌کند که رازهای عشق تنها به دست کسانی که به فهم و ادراک بالایی رسیده‌اند، قابل درک است. او همچنین به اهمیت سکوت و آرامش در درک حقیقت و عرفان اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر با استفاده از تشبیهات زیبا، به عمق احساسات و تجربیات عاشقانه‌اش پرداخته و نشان می‌دهد که عشق آتشینی است که نمی‌توان به سادگی آن را بیان کرد.