شمارهٔ ۲۷۴

۸ بیت

از آب دیده تا ندهی شستشوی خویشپاکان نمی دهند تو را ره بکوی خویش

در آرزوی گنج عبث جستجو کنیای بیخبر چرا نکنی جستجوی خویش

عمر ابد ز چشمهٔ حیوان مجو مریزبر خاک بهر آب بقا آبروی خویش

یک ساغرم خراب ابد ساخت از چه خماین باده کرده پیرمغان در سبوی خویش

بود آنکه آرزوی جهانگیریش بدلبنگر چگونه برد بگور آرزوی خویش

بیرون ز حد حوصله مگشای پنجه رایعنی بگیر لقمه بقدر گلوی خویش

چون خار چند مایهٔ آزار مردمیگلباش و شاد کن دلی از رنگ و بوی خویش

از شش جهت گنه بتو گر بسته ره صغیراز توبه باز کن در رحمت بروی خویش