شمارهٔ ۲۷

۸ بیت

جز می کشیدن حاصلی کو گردش ایام راساقی بنازم دست تو در گردش آور جام را

دانی چرا زاهد نبرد از می کشیدن بهره‌ایز آغاز می‌پنداشت بد اینکار نیک انجام را

مغبچه‌ یی از میکده آید اگر در مدرسهچون خم می‌آرد بجوش این زاهدان خام را

بر من شبی پیر مغان بنمود جامی مرحمتکز مستیش دادم ز کف هم ننگرا هم نام را

منمای بر من زاهدا این سبحهٔ صد دانه اتمن مرغ نادان نیستم برچین ز ره این دام را

دین و دل خود باختم بر روی و موی دلبریکز موی و رو طرح افکند هم کفر و هم اسلام را

آن عام کالانعام را خواهی شناسی بازبینآن کو بهمره می‌برد در بزم خاصان عام را

سازد صغیر از حق طلب رسم حیا شرط ادبتا حق حرمت وانهد رندان درد آشام را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی موضوع شراب و مستی و انتقاد از زاهدان می‌پردازد. شاعر با اشاره به گردش ایام و تأثیرات آن، از ساقی و می‌خوانی سخن می‌گوید که باعث شادی و لذتی مشترک می‌شود. او به زاهدان انتقاد می‌کند که نمی‌توانند از می‌نوشی لذت ببرند و به دنبال نیک و بد نیستند. همچنین، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که دستاورد عشق و زیبایی و مستی، برتر از ظواهر دین است و بر این باور است که معیارهای سنجش انسانها باید تغییر کند. در نهایت، او می‌گوید که رندان و عاشقان باید بر قاعده و ادب حق را درک کنند و از آن لذت ببرند.