شمارهٔ ۱۹۴

۶ بیت

یاد دو طره ات بدلم چون درون شودسررشتهٔ دو عالمم از کف برون شود

زان صاد چشم و میم دهن مد ابروانما را رواست گر الف قد چو نون شود

موی سیه سفید شد و عشق من فزودثابت شد اینکه حرص بپیری فزون شود

تا صاف نیست قلب تو با موسی زمانقبطی وش آب نیل بکام تو خون شود

تنها نه آسمان جفا پیشه شد نگونهرکس بنای ظلم نهد سرنگون شود

هرکس صغیر خواست کسیرا زبون غمشک نیست اینکه خود بکف غم زبون شود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عاشقانه و یادآوری معشوق تعلق دارد. شاعر از دلتنگی خود و تاثیر عمیق معشوق بر زندگی‌اش سخن می‌گوید. دو طره موی معشوق در دل او نقش می‌بندد و لذا این یادآوری باعث می‌شود که سررشته دو جهان از دست او برود. شاعر به زیبایی‌های چهره معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او باعث می‌شود حتی موهای سیاه او سفید شوند. همچنین، بیان می‌کند که تا زمانی که دل او صاف نیست، ناراحتی و ظلم در دنیا ادامه خواهد داشت. در نهایت، شاعر تأکید دارد که هرکس به دیگران ظلم کند، در نهایت خود دچار سقوط خواهد شد.