شمارهٔ ۱۳۰
گفتن یک یاعلی به صدق و ارادتبه بود از صد هزار سال عبادت
جز که بچوگان یاعلی نربودههر که ز میدان ربوده گوی سعادت
هر که مریض غم وی است مسیحاآیدش از چرخ چارمین بعیادت
بنده او باش و کوس پادشهی زندر ره او میر و بر ثواب شهادت
گاه اجل یاعلی است ورد من این شدگوش زد از مادرم به وقت ولادت
خالق ارض و سما علی است در این بابجملهٔ ذرات میدهند شهادت
ره بولای علی نیافت جز آنکودر ره تحقیق رفت از ره عادت
دامن هر کس صغیر وار رها کندامن او گیر پس بدست ارادت