شمارهٔ ۱۱۲

۷ بیت

اکنون که بهار آمد و ایام به کام استدر باغ گه بوسه زدن بر لب جام است

دانند حلال از چه سبب خون کسان راآن قوم که در مذهبشان باده حرام است

گر خلق همه در پی ترتیب کلامندگوش دل ما در پی تأثیر کلام است

از عقل نبرده است کسی راه به مقصودصد شکر که ما را به کف عشق زمام است

عشق است چو عنقا و نشیمن بودش قافعقل است چو عصفور و مقامش لب بام است

هر کار که اتمام پذیرفته به عالمنیک ار نگری از مدد عشق تمام است

بی‌عشق صغیرا نرسد کار به اتمامآن کار که بی‌عشق تمام است کدام است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به استقبال بهار و خوشی‌های آن می‌رود و اشاره می‌کند که در هنگام بهار، زمان بوسه زدن بر جام شراب است. او به تضاد بین عشق و عقل اشاره می‌کند و می‌گوید که عقل نمی‌تواند ما را به خواسته‌هایمان برساند، بلکه عشق است که کلید واقعیات زندگی است. عشق را به یک پرنده تشبیه می‌کند که در قاف زندگی می‌نشیند، در حالی که عقل مانند پرنده‌ای در لبه بام است. نهایتاً شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که هیچ کاری بدون عشق به تکمیل نمی‌رسد و کارهایی که بدون عشق به پایان می‌رسند ارزش ندارند.