شمارهٔ ۱

۱۱ بیت

ای ازلی ذات از عیوب مبراای ز صفات تو هستی آمده پیدا

بهر ظهور کمال نور صفاتتکرده کمال ظهور در همه اشیا

کی تو نهان بودهٔی زدیده که باشداز در و دیوار جلوهٔ تو هویدا

جز تو که از چوب میوه‌ها بنمایدجز تو که آرد ز خاک لاله حمرا

بر سر هر شاخ گل بطرف گلستانمرغ نباشد مگر بذکر تو گویا

از تو عیان حسن و عشق هر دو که هستیصانع زلف مسلسل و دل شیدا

از پی زینت فزائی چمن حسنآوری از چشم مست نرگس شهلا

بار خدایا تویی که ذکر تو گوینددر همه دیر و حرم کنشت و کلیسا

در طرق اعتقاد سوی تو پویندجمله یهود و مجوس و مسلم و ترسا

از تو بهر دل که نور معرفتی تافتدم نتواند زدن دگر ز من و ما

وصف تو را نی همین صغیر نه در خورمانده در این ره بجا چه پیر و چه برنا