بخش ۲۲ - در کریمه الم یجدک یتیماً فآوی
احمدا آور یتیمی را به یادچون تو را دیدم یتیمی نامراد
نه تو بودی آن یتیم بیپدر؟از یتیمی بی نوا و در به در؟
پس شدم من خود کفیل و ضامنتدادم اندر صدر عزّت مسکنت
خود پدر گشتم تو را از بدو حالتا شدی زآن تربیت صاحب کمال
وآن علی را ز ابتدا تا آخرتساختم هر جا معین و یاورت
پس دل و جان از عطایم شاد داروآنچه کردم با تو ز احسان یاد آر