گنج

۵- آیات ۴۲ تا ۵۰

۲۴ بیت

قُلْ مَنْ یَکْلَؤُکُمْ بِاللَّیْلِ وَ اَلنَّهٰارِ مِنَ اَلرَّحْمٰنِ بَلْ هُمْ عَنْ ذِکْرِ رَبِّهِمْ مُعْرِضُونَ (۴۲) أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِنْ دُونِنٰا لاٰ یَسْتَطِیعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ وَ لاٰ هُمْ مِنّٰا یُصْحَبُونَ (۴۳) بَلْ مَتَّعْنٰا هٰؤُلاٰءِ وَ آبٰاءَهُمْ حَتّٰی طٰالَ عَلَیْهِمُ اَلْعُمُرُ أَ فَلاٰ یَرَوْنَ أَنّٰا نَأْتِی اَلْأَرْضَ نَنْقُصُهٰا مِنْ أَطْرٰافِهٰا أَ فَهُمُ اَلْغٰالِبُونَ (۴۴) قُلْ إِنَّمٰا أُنْذِرُکُمْ بِالْوَحْیِ وَ لاٰ یَسْمَعُ اَلصُّمُّ اَلدُّعٰاءَ إِذٰا مٰا یُنْذَرُونَ (۴۵) وَ لَئِنْ مَسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِنْ عَذٰابِ رَبِّکَ لَیَقُولُنَّ یٰا وَیْلَنٰا إِنّٰا کُنّٰا ظٰالِمِینَ (۴۶) وَ نَضَعُ اَلْمَوٰازِینَ اَلْقِسْطَ لِیَوْمِ اَلْقِیٰامَةِ فَلاٰ تُظْلَمُ نَفْسٌ شَیْئاً وَ إِنْ کٰانَ مِثْقٰالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ أَتَیْنٰا بِهٰا وَ کَفیٰ بِنٰا حٰاسِبِینَ (۴۷) وَ لَقَدْ آتَیْنٰا مُوسیٰ وَ هٰارُونَ اَلْفُرْقٰانَ وَ ضِیٰاءً وَ ذِکْراً لِلْمُتَّقِینَ (۴۸) اَلَّذِینَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَیْبِ وَ هُمْ مِنَ اَلسّٰاعَةِ مُشْفِقُونَ (۴۹) وَ هٰذٰا ذِکْرٌ مُبٰارَکٌ أَنْزَلْنٰاهُ أَ فَأَنْتُمْ لَهُ مُنْکِرُونَ (۵۰)

بگو که نگاه می‌دارد شما را بشب و روز از خدای بخشنده بلکه ایشانند از ذکر پروردگارشان روی گردانندگان (۴۲) بلکه مر ایشان‌راست الهان که کفایت می‌کند ایشان را بغیر ما نمی‌توانند یاری کردن خودهاشان را و نه ایشان از ما همراهی کرده می‌شوند (۴۳) بلکه کامیاب کردیم آنها را و پدرانشان را تا دراز شد بر ایشان مدت زندگانی آیا پس نمی‌بینند که ما می‌آئیم زمین را که کم می‌کنیم آن را از اطرافش آیا پس ایشانند غالبان (۴۴) بگو جز این نیست که بیم می‌کنیم شما را بوحی و نمی‌شنوند کران خواندن را چون بیم کرده می‌شوند (۴۵) و اگر مس کند ایشان را وزیدن بویی از عذاب پروردگارت هر آینه گویند البته ای وای بر ما بدرستی که ما بودیم ستمکاران (۴۶) و می‌گذاریم ترازوها درست برای روز قیامت پس ستم کرده نشود نفسی چیزی را و اگر چه باشد مقدار دانه از خردل بیاریم آن را و بسیم ما حساب‌کنندگان (۴۷) و بدرستی که دادیم موسی و هارون را جدا کننده حق از باطل و نور و پندی مر پرهیزگاران را (۴۸) آنان که می‌ترسند از پروردگارشان در نهانی و ایشان باشند از قیامت ترسندگان (۴۹) و این ذکریست با برکت که فرو فرستادیم آن را آیا پس شما مر آن را انکارکنندگانید (۵۰)

کیست تا دارد شما را کو نگاهاز عذاب روز و شب بی گاه و گاه
بلکه از ذکر خدای خویشتنمیکنند اعراض و غافل زآن محن
هستشان آیا خدایانی که بازدارد از ایشان عذاب ما به ساز
بلکه نتوانند معبودانشاننفس خود را کرد یاری بیگمان
نیست هم مصحوبشان یاریِ ماتا بمانند از نگهداریِ ما
کافران و آبائشان را بهره وربلکه ما کردیم از هر رهگذر
عمرشان تا گشت در مدت درازپس نمی بینند آیا هیچ باز
اینکه ارض کافران را می کنیمناقص از اطراف تا یابند بیم
آوریم اعنی به حوزه مسلمینقلعه ها و قریه هاشان را چنین
گردد از هر جا بناها سرنگونپس بوند آیا که ایشان غَالِبُون
گو بترسانم شما را من به پیشخود به وحی حق نه از گفتار خویش
خواندنی را نشنوند اما کرانبیم کرده چون شوند از سروران
گر رسد بر کافران چیزی قلیلاز عذاب کردگار از هر قبیل
می بگویند از عناء یَا وَیلَنَآپس به خود بودیم استمکاره ما
می گذاریم آن ترازوهای عدلبر جزای روز حشر از رای عدل
پس ستم دیده نگردد آن نفسخردَلی از قدر حقش هیچ کس
آوریم آن را و در میزان نهیمهم مجازاتی به قدر آن دهیم
یعنی آن مثقال را کز خردَل استمی بسنجیم ار چه باشد خوار و پست
ما بسی باشیم کافی در حسابهم به حفظ جمله دانا بر صواب
ما به موسی و به هارون در خطاباز عطاء دادیم فرقان و کتاب
هم ضیاء و پند بر پرهیزکارکآن کسان ترسند از پروردگار
خوف خود دارند از مردم نهانوز قیامت ترسناکند آن کسان
وین بود ذکری مبارک از خداکه فرستادیم آن را بر شما
یعنی این قرآن که خیر استش عیانپس کنید آیا شما انکار آن