شمارهٔ ۴۱
خداوند ذوالجلال روانبخش ذوالکرمبر آرنده حدوث بر آزنده قدم
منزه ز چون و چند مقدس ز کیف و کمنه در بود او زوال نه در داد او ستم
کند هست هر چه را بهستی است مستحق
بوجه کمال کرد تجلی ز عیب ذاتهویدا شد از تمام در اسماء و در صفات
رخ از موهبت نمود بمرآت ممکناتهر آن ممکنی گرفت زوی خلعت حیات
شد آیات رحمتش شئونات ما خلق