شمارهٔ ۳۳

۱۵ بیت

دلا بموسم گل باده نوش و خندان باشبده بنوش لبی خاطر و سخندان باش

به پیش از آنکه ز خاکت زمین شود آبادبهل عمارت دنیا بخاک و ویران باش

هلاک غمزه ساقی بدور جام شدناشارت است که ایمن زکید دوران باش

رموز صومعه سر بسته گویمت هشدارمکن ریا و قدح نوش و یار مستان باش

ز گرد زهد فشاندن چه سود دامن دلقبیفکن این تن و فارغ ز دلق و دامان باش

نرفت خرقه تقوی برهن باده فروشچنین لباس بآتش بسوز و عریان باش

سخن ز زلف و رخ اوست در ولایت عشقبقید این دو مجرد ز کفر و ایمان باش

پیام زلفش دیوانه بگوشم گفتکه چند طالب جمعیتی پریشان باش

بجسم طاعت جانانت از گران جانیستپی‌نثار وی از پای تا بسر جان باش

ز طعن خلق مرنج ار ترا بفقر رهی استدر این عمل یم زخار و مهر تابان باش

مبین بخلق که این یارو آن یک اغیار استبکشت عارف و علمی چو ابرنیسان باش

بکوی میکده رندن غلام پیمانندتو نیز بر سر پیمانه بند پیمان باش

مقام فقر و فنار را بسلطنت مفروشگدای کوی خرابات باش و سلطان باش

دو گام باشد اگر ره قلندرانه رویباین دو گام برون از وجوب و امکان باش

صفی مده بدری جان که بر تو جان ندهندبر آستانه جانان بمیر و جانان باش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به دعوت به لذت‌جویی و شادی در زندگی می‌پردازد. شاعر از خواننده می‌خواهد که از باده‌نوشی و خنده در زمان گل لذت ببرد و به زندگی دنیوی توجه کند قبل از آنکه همه چیز نابود شود. او به دوری از غم و اندوه و دوری از ریاکاری در عبادت اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که باید از قیود زهد و تقوا که انسان را محدود می‌کند، رها شد. شاعر می‌گوید که عشق و زیبایی، مهم‌تر از هر چیز دیگر است و نباید تحت تأثیر قضاوت‌های دیگران قرار گرفت. او با تأکید بر مقام فقر و اینکه در عین حال می‌توان در زندگی سلطنت کرد، دعوت به زندگی آزاد و بی‌پروایی می‌کند. در نهایت، او به اهمیت عشق و وصال می‌پردازد و می‌گوید که باید جان خود را در عشق فدای محبوب کرد.