شمارهٔ ۳۰

۷ بیت

از بهر قرار دل دیوانه خود بازبا زلف تو گیرم ز سرافسانه خود باز

آواره بهر شهر چنانم که نبینمیک دوست که پرسم خبر از خانه خود باز

بر باد مده کاه خود ای شیخ که بگرفتاز خرمن رندان دل من دانه خود باز

مستی که فتد بر گذر میکده در راهباشد که ندادند ره کاشانه خود باز

سرمست چو بستم بتو پیمان ارادتپیمایم از آن باده به پیمانه خود باز

هر چند که جان لایق جانان بجوی نیستجان دادم و دیدم رخ جانانه خود باز

بر خیز صفی تا بگدائی بنشینیمدر میکده از همت شاهانه خود باز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دلتنگی شاعر می‌پردازد. شاعر از دل دیوانه‌اش سخن می‌گوید و آرزو دارد که دوباره با زلف محبوبش ارتباط برقرار کند. او خود را آواره و بی‌خبر از دیارش می‌بیند و از نبود دوستی که حالش را بپرسد، غصه می‌خورد. شاعر به شیخ هشدار می‌دهد که زندگی‌اش را با ناامیدی در باد ندهد و یادآور می‌شود که مستی در میکده می‌تواند او را به خانه‌اش بازگرداند. او از پیمانی که با محبوبش بسته، سخن می‌گوید و جانش را فدای دیدار زیبایی محبوب می‌کند. در نهایت، شاعر خواهان نشستن در میکده و گدایی عشق خود است.