بخش ۴۴۳ - النفس
نفس گویند ترویح قلوبستبامداد لطایف کز غیوب است
نفسها مر محبی راست مطلوبکه باشد در تنفس انس محبوب
بر این مخصوص باشند اهل انفاسدم آدم بود غیر از دم ناس
نه هر جنبندهئی صاحب نفس شدکسی قدر نفس داند که کس شد
کسی قدر نفس داند که شبهاکشیده در فراقی رنج و تبها
کسی قدر نفس داند که حالیرسیده بعد هجران بر وصالی
کسی کو صرف وقتی کرد هم راشناسد قدر وقت و قدر دم را
کسی را میتوان صاحب نفس گفتکه در عشق بتی ترک هوس گفت