بخش ۳۹۴ - المحق
بود محق آن فنای عبد در حقفنای هستیش در ذات مطلق
فعالش چون فنا در ذات حق شدخود آنرا محو اگر گفتند حق بد
دگر طمس آن فنای فیالصفاتستصفاتش منظمس در وصف ذاتست
بحق اندر وجود او حق گزیندوجود شیئی جز للحق نبیند
بمحو از شیئی فعلی در نظر نیستبجز للحق فعالی جلوهگر نیست
بطمس ارباز دانی مدعا رانمیماند صفاتی جز خدا را
فناهای ثلاث اندر مراتببمحق و محو و طمس آمد مناسب
فنای محقت از حیث وجود استفنای محو فعلی در نمود است
فنای طمس از وجه صفاتستنه وصفی ظاهر الاوصف ذاتست
در اینجا وصف خلقیت بدل شدصفات عبد رفت و لم یزل شد
صفات حق چو آمد در عیانتکجا ماند از صفات خود نشانت