بخش ۳۹۳ - محوالعبودیه و محو عینالعبد
گرت محو عبودیت بود فهمبری از محوعین عبد هم سهم
وی اسقاط اضافت از وجود استسوی اعیان که بودی بی نمود است
بود اعیان شئون ذات حضرتکه ظاهر گشت اندر واحدیت
در آنحضرت بحکم عالمیتهویدا گشت از غیب هویت
خود اعیانند معدومات مطلقدر آن گردید ظاهر هستی حق
وجود حق در آن ظاهر بذاتستبعلم آثارعین ممکنات است
بصورتها خود اعیانست معلومهم اعیان نیست الا کون معدوم
وجود محض الا عین حق نیستاضافه غیر نسبت در نسق نیست
مر او را نیست در خارج وجودیکه باشد فعل و تأثیرش ببودی
همه افعال و تأثیرات تابعبود بهر وجود اندر مصانع
نه خود معدوم را فعل است و تأثیرنه موجود است غیر از حق بتقدیر
پس او عابد بود با نسبت عبدتقید یافت چون در صورت عبد
چه آنهم هست شانی از شئوناتشئوناتی که باشد صادر از ذات
بود معبود هم از حیث اطلاقبهر عبدی از این حیث است مشتاق
تو عین بد باقی در عدم دانعدم را کون علمی در رقم دان
بود پس عبد ممحو و عبودتبذات و وصف در عین حقیقت
بود تند ار در اینمعنی کمیتدلیل آمد رمیت ما رمیت
سه تن را حق بنحوی نیست ثالثدو صد شرک از ثلاثه گشت حادث
سه تن را ور بود رابع خطا نیستچو او اندر شما ر ماسوا نیست
بود پاک از شمار ماسوی اللهولیکن باشمار جمله همراه