بخش ۳۳۹ - قابلیه الظهور
دگر هم قابلیت در ظهور استکه آن اول محبت در حضور است
بحسن خویش آن حب جمیل استوزان «احببت ان اعرف» دلیل است
بحسن خویش مایل بود و خود بودکه خود را در مرا یا جمله بنمود
مرا یا هم نبود الا نمودشنمودش هم نبود الا وجودش
«خلقت الخلق» یعنی هر چه قابلنمودش را بد آمد در مقابل
چراغی مینهی ضوئی کز او تافتمراتب را نکو جست و نکو یافت
نباشد غیر یکضوء آن مراتبولی هر رتبه در حدی مناسب
تو میخوان رتبهها را قابلیاتبر آنها اصل و بودی نیست بالذات
خود اضواء از چراغی لاعلاج استمراتب بلکه خود عین سراجست
خود آن رتبه که او اقرب بنور استنشان قابلیت در ظهور است