بخش ۳۱۸ - الغنا

۵ بیت

غنا مالکیست بی‌آسیب و مالیکه آنرا نیست از حیثی زوالی

غنای تام جز حق را محال استکه مستغنی بذات او در کمال است

غنای عبد از حیث فنا شدکه مستغنی بحق از ماسوا شد

چو شداز هستی یکذات فائزبهستیهاست حکمش جمله جایز

هر آنکس ره بدریا برد دریاستحباب و موج و قطره جمله او راست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره مفهوم غنا و بی‌نیازی است. شاعر می‌گوید که غنای واقعی تنها مختص خداوند است که هیچ‌گونه کاستی و زوالی ندارد. غنای دیگران فقط نسبی است و ناشی از فنا و زوال است، زیرا تنها با اتصال به حق و وجود خدا می‌توان به بی‌نیازی رسید. به بیان دیگر، هرکس که به دریا (مثال برای خدا) دست یابد، در حقیقت خودش را در میان حباب، موج و قطره (نماد موجودات دنیوی) می‌یابد. در نهایت، هر چیز غیر از حق، نقص و زوال دارد و غنا فقط در کمال و وجود الهی یافت می‌شود.