بخش ۲۹۸ - عبدالنور
ز عبدالنور گویم اوست بینابنور حق که اشیاء زوست پیدا
بعبدالنور عالم مستبین استکه او خود نور حق در عالمین است
بود نور آنکه خود ظاهر بذاتستدگر مظهر بکل ممکنات است
ازو اعیان و اکوان گشت ظاهرتجلی کرده حق زاو در مظاهر
مگر اعیان ظهورش در حقایقبعلم آمد اگر دانی دقایق
مگر اکوان ظهورش بر مناسببود مشهود اگر دانی مراتب
مراتب زان یکی لیل و نهار استکه این هر دو بیک نور آشکار است
نپنداری که لیل از نور دور استسفیدی و سیاهی هر دو نور است
شب از نور است کاینسان منظلم شدلب روز از فروغش مبتسم شد
زمین و آسمان و عرض و افلاکهمه نور است نزد اهل ادراک
بعالم هر چه بینی عین نور استاز و حق در تجلی و ظهور است
بیان آن بشرح آیت نورشد ار باشد بیادت شرح مذکور
رجوعی کن هم ار نبود بیادتکه گردد دور دانش بر مرادت