بخش ۲۷۴ - عبدالصمد
بود عبدالصمد بیاشتباهیخلایق را همه قصد و پناهی
صمد زیرا که بر معنای قصد استجناب رفعتش مأوای قصد است
بود بالطبع هر جنبنده معتادکه در وقت بلیاتش کند یاد
بهر حاجت هر آن عبد از نیازیبیاد آرد که دارد کار سازی
بیاد آرد که هستش مستعانیکه نبود منفک از وی نیم آنی
بعین آنکه او را نیست جائینباشد خالی از وی ماسوائی
بعین آنکه ناید در تصوربود هر ذرهئی از هستیش پر
ابا آنکه نشانی نیست از ویتوز و گوئی مکه مملو است هر شیی
چنان نادیدهاش خوانی دمادمکه پنداری بود او کل عالم
صمد پس سید و قصد و پناهستدگر لاجوف له بیاشتباه است
بود یعنی بسیط او در حقیقتنه کز جوع و عطش شیئیست مصمت
نباشد طفره در بود و دوامشدر اوصاف کمالی دان تمامش
نباشد سلب زو خیر و کمالینه هم شبه و نظیرش در خصالی
نه چون ممکن که او را جوف وجوعستباو هر نقص و فقدانی رجوع است
صمد در هر کمالی اوست کاملمقدس از مخالف و از مقابل
کسی کاو را دلیل معرفت کردتجلی بروی این اسم و صفت کرد
مگر عبدالصمد خوانند قومشبیکسانست بیداری و نومش
نماید حق باو دفع بلیاتز امدادش شود ایصال خیرات
شفیع او بهر اعطا ثوابستمعین خلق در رفع عذابست
به بیند حق ز چشم او دمادمبعنوان روببیت به عالم