بخش ۲۶۱ - عبدالولی

۱۳ بیت

مگر عبدلولی دور از تکلفز استیلاست اولی بالتصرف

بگرداند ز کل ماسوا روز هر سو رو نماید سوی بیسو

نگیرد جز خدا را بهر خود دوستنگنجد از ولای دوست در پوست

نبیند غیر آن کو بروی اولی استکند پس رو بهر سوسوی مولی است

حقش زان مظهر اسم ولی کردولایت داد و بر کل معتلی کرد

خدا باشد ولی آنکه خارجز ظلمت شد بنور اندر معارج

چو ایمانش بحق شد عین واقعخود ایمانها بر او گردید راجع

از آن حق در نبی او را ولی گفتنبی «من کنت مولاه علی» گفت

تلای حقش شمع رسل کردبحکم انما مولای کل کرد

ولایت پس یقین خاص علی بودکه حق را به نص حق ولی بود

جز او کس در ولایت نیست منصوصبر او این اولویت گشت مخصوص

پس آنها کاولیا و صالحینندعلی را در ولایت جا نشینند

یکی زان جمله را عبدالولی دانولیش با تو لای علی دان

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن به بررسی مقام و شأن ولایت در اسلام پرداخته و عبدولی (که به عنوان یک ولی شناخته می‌شود) را به عنوان کسی معرفی می‌کند که تنها به خداوند توجه دارد و از تمامی ماسوا (غیر خدا) دوری می‌کند. او به نور الهی دست یافته و از ظلمت عبور کرده است. این فرد در ارتباط با ایمان و حقیقت، به مقام ولایت می‌رسد و از طرف خدا به عنوان ولی انتخاب می‌شود. همچنین، اشاره‌ای به حضرت علی (ع) دارد و ولایت او را به عنوان ولی خاص الهی مورد تأکید قرار می‌دهد. در نهایت، می‌گوید که هیچ‌کس دیگر در ولایت به اندازه علی منصوص نیست و اولیا و صالحان در این مقام با او مشارکت دارند.