بخش ۲۴۴ - عبدالحفیظ

۱۴ بیت

بود عبدالحفیظ آنکو نگهداربود حقش ز سو حال و کردار

ز هر چیزیکه باشد نقص حالشنگهدارد هم از ضعف و زوالش

بحق محفوظ از هر احتمال استکه آن دو راز رضای ذوالجلالست

کند حفظ خدائی ز او سرایتبهر کس باشد او را در حمایت

نشسته تا کسی اندر حضورشنیاید نا روائی در خطورش

شود هر کس در اوقاتی جلیسشنگهدارد ز افکار خسیسش

دگر توفیق ار باشد رفیقتنشان از معنیی بدهم دقیقت

حفیظ اسمی است کاشیاءرا کماهینگهدارد ز آسیب و تباهی

هر آن شیئی است در هر رتبه موجودمگر حفظش بر او ظلیست ممدود

نگهدارد بگل طیب و تفرجنگهدارد به یم عمق و تموج

نگهدارد حرارت را با آتشنگهدارد بشمس این نور وتابش

نگهدارد فلک را بی ز استوننگهدارد ملک را محو بیچون

بدینسان حفظ هر چیزی بجایشنماید زیر دامان رسایش

کند این اسم بر هر کس تجلیجهان یابد بحفظ او تسلی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این متن، مفهوم "حفیظ" به معنای نگهداری و حفاظت بیان شده است. شخص حفیظ به عنوان نگهدارنده‌ای از اوصاف خوب و کردار برتر معرفی می‌شود و می‌تواند از نقص‌ها و ضعف‌ها جلوگیری کند. او به حمایت از هر کسی که به او پناه ببرد، می‌پردازد و به طور کلی حفظ و نگهداری در طبیعت و موجودات به او نسبت داده می‌شود. این اسم تجلی‌ای از قدرت خداوند است که جهانی را که تحت حفاظت اوست، آرامش می‌بخشد و هر چیزی را در مرتبه خود حفظ می‌کند. در نهایت، محوریت این متن حول محور "حفاظت" است که به شکل‌های مختلف در زندگی و طبیعت قابل مشاهده است.