بخش ۲۳۹ - عبدالعظیم
بود عبدالعظیم آنکو ز رتبتکند بر وی تجلی حق بعظمت
پس او آرد تذلل در ولایتادای حق عظمت را بغایت
بچشم خلق پس ذات قدیمشز عظم خویش بنماید عظیمش
نماید مرتفع ذکر و ثنایشمیان خلق از حسن ولایش
چو خالی شد ز خویش از فرط ذلترسد تو قیرش از سلطان عزت
بهر کس افتد از عظمت نگاهششود او در تذلل خاک راهش