بخش ۲۳۵ - عبدالعدل

۱۲ بیت

ز عبدالعدل گویم با تو حالیتو هم بشنو بگوش اعتدالی

بود او مظهر عدل الهیبزیر عدلش از مه تا بماهی

تجلی کرد ذات ذوالجلالشباسم عدل در عین کمالش

پس او بالحق کند تعدیل در خلقچو غرق بحر ذوالعدل است تا حلق

ز حق دارد وفا در حکم مطلقبحق هر چه ذی حق است از حق

رساندن حق جلوه بربساتینرساندن حق سبزی بر ریاحین

رساندن حق بریدن بخنجررساندن حق جنبیدن بصرصر

رساندن حق آب و رنگ بر گلدگر هم حق شیدایی به بلبل

دگر برانگبین حق حلاوتدگر بر یاسمن حق لطافت

دگر بر روز حق روشنائیدگر برلیل حق تیره رائی

ادای حق هر شئی بدینسانعدالت باشد اریابی تو آسان

تفاوتها باستحقاق اشیاءستنه جبر است این حقوق جمله بر جاست

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن درباره مفهوم عدالت و تجلیات آن در جهان است. شاعر به عبدالعدل اشاره می‌کند و او را مظهر عدالت الهی می‌داند که در زیر سایه‌اش، همه موجودات از مه تا ماه به عدالت و انصاف دست می‌یابند. او به تأثیر عدالت در زندگی اشاره کرده و می‌گوید که اگر هر چیز به حق خود برسد، به عدالت واقعی دست می‌یابیم. شاعر همچنین به نمونه‌هایی از عدالت در طبیعت اشاره می‌کند، مانند برقراری زیبایی و لطافت در گل‌ها و یاسمن‌ها، و همچنین روشنی روز. او تأکید می‌کند که عدالت متکی بر استحقاق و حقوق ذاتی اشیاء است و این حقوق به هیچ وجه تصادفی یا جبری نیستند.