بخش ۱۳۷ - حکایت

۹ بیت

مریدی خواست از پیری اجازتکه در کوهی کشد چندی ریاضت

در آن مغازه روی دید ماریگرفت او را بدست از اختیاری

گزیدش مار و بردندش به تدبیرز بیم مرگ او را جانب پیر

بگفتش پیر عقلت از چه شدپستکه بگرفتی تو مار خفته بردست

بگفتا از تو بشنیدم که اشیاءهمه حقند در پنهان و پیدا

بکف زانرو گرفتم اژدها راکه با خود آشنا دیدم خدا را

بگفتش پیر حق در صورت قهراگر بینی ازو بگریز صد شهر

بصورتهای لطفی سوی او روز صورتهای قهرش بر حذر شو

چوبی هر صورتش دیدی معادلترا سر حقیقت گشته حاصل

خلاصه

هوش مصنوعی: مریدی از پیری اجازه می‌خواهد تا در کوهی ریاضت بکشد. در مغازه‌ای مار خوابیده‌ای می‌بیند و به اختیار خود آن را می‌گیرد. اما مار او را می‌زند و مرید برای نجات جانش به پیر مراجعه می‌کند. پیر به او می‌گوید که عقل تو چرا ضعیت شد که مار را گرفت و به او یادآوری می‌کند که موجودات دارای حقایق پنهان و آشکار هستند. مرید پاسخ می‌دهد که از پیر شنیده که همه چیز حق است و او نیز به همین دلیل مار را گرفت. پیر به او می‌آموزد که در حقیقت، اگر با صورت قهر حق مواجه شوی، باید از آن بگریزی و به سمت صورت‌های لطف بروی. او به مرید می‌فهماند که هر ظاهر را باید با حقیقت آن سنجید.