بخش ۱۰۹ - الرداء والردی

۱۲ بیت

ردا بر عبد خوش زیبنده باشدظهور وصف حق بر بنده باشد

ردی شد آن ردا را در مقابلبود اظهار وصف حق بباطل

از آن اهل تکبر ار بقرآنبغیر حق بوصف آورد یزدان

دگر فرمود: از آرم عظمت آمدردایم کبریا و عزت آمد

منازع هر که شد در ایندو، پوستشکنم وانگه بهم خواهم شکستش

که هر کس داند این برکس روانیستسزاوار تکبر جز خدا نیست

هر آنوصفی که مخصوص اله استهر آن بندد بخود خوار و تباه است

غنا و قدرت و علم و تکبرو زاینسان هر چه آید در تصور

هر آن برخود دهد نسبت هلاک استحق از اوصاف خلقی جمله پاک است

تو مخلوقی و وصفت عجز و خواریستفنا و انکسار وضعف و زاریست

رها کبر و ریا بر کبریا کنخود اندر کبریای او فنا کن

که آثار جلال و کبریایششود اندر تو پیدا با رضایش

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن به تبیین مفهوم تکبر و ویژگی‌های خاص خداوند می‌پردازد. در آن آمده است که تنها خداوند سزاوار عظمت و کبریاست و هر کس که به این ویژگی‌ها تاکید کند، در واقع به سوی هلاکت می‌رود. بیان شده که انسان‌ها دارای صفات ضعفی چون عجز و خواری هستند و نباید به خود تکبر ورزند. نویسنده به خواننده توصیه می‌کند که کبر و ریا را کنار بگذارد و خود را در بزرگی خداوند گم کند تا آثار جلال و کبریای او در وجودش نمایان شود. در نهایت، تاکید بر این است که صفات الهی باید تنها مختص خداوند باشد و انسان‌ها باید به تواضع بپذیرند.